...GöZLeRiMDeKi NeFReTi SuSTuRaMaZSıN...

        !..hadi dene..!

                    ...yapamazsın...

          !!!gözlerimdeki nefreti susturamazsın!!!

                          belki engellersin sözlerimi

                ...ama gözlerime engel olamazsın...

  

        
                                   Tanrı ile sohbet..
 

Doğacak bebek doğmadan birgün önce Allah ile görüsür:
           ‘‘Allah’ım dünyaya gideceğim ve orada ne yapacağımı bilmiyorum.’’ 
           ‘‘Ben senin için bir melek yarattım ve o seninle ilgilenecek. 
           ‘‘Allah’ım onların dilini bilmiyorum.Onlarla nasıl anlaşacağım,nasıl iletişim kuracağım?’’ ‘‘Senin için yarattığım melek,sana onların dilini öğretecektir.Seniniçin yarattığım melek,seni canı pahasına kötülüklerden koruyacaktır.Merak etme.’’
‘‘Allahım sana tekrar nasıl döneceğim?’’
‘‘Senin için yarattığım melek,bana nasıl döneceğini sana anlatacaktır.’’
Derken melekler gelir ve dünyaya gitme zamanının geldiğini söylerler ve çocuğu Allah’ın huzurundan götürürlerken bebek tekrar sorar;
‘‘Allah’ım benim için yarattığın meleğin adı ne?’’
‘‘Adının önemi yok;’’
‘‘Sen ona ANNE diyeceksin!!!!’’





       


1.Gün:  Bugün var edildim.Buradayım..Müthiş bir duygu bu.Var olduğumu henüz annem ve babam bilmiyor.Bir elma çekirdeğinden bile küçüğüm.Ama ne de olsa,ben benim.Varım ya.!Bu bana yetiyor.Henüz bedenim belli belirsiz,ama varlığımı ve benliğimi hissedebiliyorum.Bir kız olacağım ve baharda çiçekleri seveceğim.

15.Gün: Biraz büyüdüm.Kımıldamam mümkün değil.Annem henüz farkında değil ama onun kanıyla besleniyorum.Kalbini dolaşıp gelen sımsıcak kan bana geliyor.Beni sevecek bir kalbin kıpırtılarını şimdiden hissediyorum.Annem beni çok sevecek.Annem için çok güzel bir süpriz olacağım.

20.Gün: Hiç görmediğim bir el ağzımı biçimlendirmeye başladı.Dudaklarımda onun dokunuşunu hissediyorum.Bu''el''in dokunduğu yerler dudağım,damağım oluyor.Düşünün bir yıl sonra bu elin dokunduğu yerde tebessümler açacak,güleceğim.Dudağımdan ve dilimden sözler dökülecek.Herhalde önce ''Anne!'' diyeceğim.Anne duyuyormusun beni?Seninle konuşacağım.Sana güleceğim.Kimilerine göre hala var değilmişim.Nasıl olur?Varım ve gülücükler sunacak dudaklarımda olmak üzere ya....Hem sonra bir ekmek kırıntısı ne kadar küçük olursa olsun yine ekmektir.Öyle değil mi anneciğim?Ah bir konuşabilsem..

   25.Gün: Bugün pek mutluyum.İçimde tatlı bir kıpırtı başladı.Artık bir kalbim var.Kalbim atmaya başladı.Hayatım boyunca böyle atıp duracak.Sevgilerle dolduracağım kalbimi..Tıpkı annemin ki,babamın ki gibi..Annem bedeninde iki kalbin atmaya başladığını bilseydi ne kadar sevinirdi..Duyuyormusun anne?

    30. Gün: Her gün biraz daha büyüyorum.Kollarım ve bacaklarımda biçimlenmeye başladı.Hele bir büyüsün kollarım bak nasıl kucaklayacağım seni anneciğim.Şu ayaklarım da tamamlansın da,beraber çiçekli parklarda babam ve sen,hepimiz el ele yürürüz.Belki birlikte okula gideriz.

     35.Gün: Ah evet...Bunlar,bunlar ne kadar sevimli ve küçük şeyler...Aman Allah'ım parmaklarım da çıkmaya başladı.Bunlarla çiçek toplayacağım,annemin,babamın ellerini tutacağım,kalem tutacağım.Belkide güzel bir şiir yazacağım sana.Anneciğim,oradamısın?Ellerimi ellerinin arasına koymak ellerini tutmak için sabırsızlanıyorum.

    40.Gün: Oh,Annem babamla doktora gitti.Burada olduğumu öğrenecekler.Yaşasın..Doktor teyze özel bir cihazla gördü beni.Ultrason diyorlarmış.Babamla anneme beni bile gösterdi.Seviniyormusun anneciğim?Seneye kalmaz kollarında oloacağım.

    45.Gün: Babam çok sevindi anne.Fakat kız olduğumu bilmiyorsunuz.Size süpriz yapacağım..

    50.Gün: Bu gün yüzüm tamamlandı.Artık iki güzel gözüm,bir küçük burnum,dudaklarım ve yanaklarım var.Galiba sana benziyorum anne..

    55.Gün: Artık çevreme bakabiliyorum.Etrafım çok karanlık,ama olsun.Yinede çok mutluyum.Yaşıyorum ve varım.Kısa bir süre sonra gün ışığını görebileceğim,renkleri ve çiçekleri tanıyacağım.Babam nasıl anne?.Babamı anlatsana bana...Yakışıklı değil mi?Kimin babası o.? Rüyamda gördüm.Dünyada gökkuşagı diye birşey varmış..Onuda çok merak ediyorum..Anneciğim,Babacığım sizleri göreceğim için çok mutluyum.Tanışacağız..Mutlu olacak beraber gülüşeceğiz.

   65.Gün: Kulaklarım daha iyi duyuyor artık.Anneciğim,senin kalp atışlarının seslerini duyuyorum.Benim kalbimin seslerini sende duyabiliyor musun?Hatta sesini bile tanıyabiliyorum.Sesin çok tatlı Anne...Hiç duymadığım birşey bu..Güzel ve sağlıklı bir kız olacağım.Kollarında uyuyacağım,yüzüne bakacağım,o tatlı sesini dinleyeceğim.Benim için ninni söyleyecekmisin anneciğim?Sende beni özlüyorsundur mutlaka...Beni koklayacaksın..Çok seveceksin değil mi?

   70. Gün: Anne babamla neden kavga ettiniz?Babam neye olmaz diyor?Nereye geldiniz anneciğim?Anne burada birşeyler oluyor..Doktor amca neden mutsuz bakıyor böyle.Babam neden dışarı çıktı anne.Sen acı çekiyor gibisin.Kalp seslerin değişti.Sustun.Benimle niye konuşmuyorsun anne?Yüzümde soğuk birşey hissediyorum.Anne,yüzümü parçalıyorlar...Anne birşeyler yap..Anne.... Kolumu çekiyorlar anne...Anne...Canım yanıyor anne...Anne...Ayaklarımı parçalıyor bu şey anne..Beni sana baglayan damarı kopardılar anne...Anne kalbimi parçalıyorlar...Anneciğim..Babam niye dışarıya çıktı?Anneciğim..Anne...Anne...An...Ah!  

Beni Sever misin Anne?

Anne bağırır :
“Çabuk ol servisi kaçıracaksın!”
Baba kükrer :
“Ne yatmasını biliyorsun, ne kalkmasını!”
Sabahları güneşin doğuşunu bilmez çocuk. Hic aydınlanmadan kalkar içi. Taze bir sabah, bayat bir günün devamıdır çok zaman.
Her sabah adına yuva denen, adına kreş denen o yere bırakılır. Başkalarının annesinde, kendi annesinin hasretini çeker günboyu. Sabahın köründe “benim annem ne zaman gelecek” diye gözyaşları çeker solgun yüzüne dizi dizi.
Akşam ne uzundur. Yuva nice gürültülü. Sevgilerini konuşurlar efkarlı saatlerde.
“Benim babam beni çok seviyor.”
“Hayır, benim babam beni daha çok seviyor.”
“Hadi ordan, beni hem babam hem annem daha çok seviyor.”
Başkalarının babası kendi çocuklarını çok severse, sanki kendi babalarının sevgisi azalacakmış gibi kavga ederler. En çok sevilen olmaktır tutkuları.
Her pazartesi ne kadar sevildiklerinin ispatını yapmaya koyulurlar.

“Benim babam beni hamburger yemeye götürdü.”
“Biz hem hamburger yemeye gittik, hem de luna parka gittik.”
“N’apalım. Benim annem beni sinemaya götürdü. Arslan Kral filminde ağladık annemle birlikte.”
“Kızlar ağlar zaten. Ağlamanın neresi eğlenceli?”
“Biz babamla maç ettiğimiz zaman çok eğleniyoruz.”
“Benim babam benimle değil, arkadaşlarıyla maç etmeye gidiyor.”
“Bak demek ki benim babam beni daha çok seviyor. Bi kere biz ikimiz, yani babamla ben, maç ediyoruz.”

Pazartesileri hep böyle geçer.
Herkes kendi babasının en sevgili baba olduğunu kanıtlamaya çalışır. Öteki çocuklar yeni sevgi kanıtlarını ortaya koydukça içini bir ürperti kaplar.
Başkalarının babası çocuklarını daha çok mu seviyordur acaba? O Reklam gelir aklına. Kahrolası reklam. “Evinizi seviyorsunuz, arabanızı seviyorsunuz... Beni sevmiyor musunuz?”
İnanmak üzeredir onu sevmediklerine. Arka koltuğa gazoz döktü diye ne çok bağırmıştı babası. Ama olsun, arkadaşlarına bunu anlatmazsa eğer, babasının arabasını kendisinden çok sevdiğini nereden bilecekler.
Keşke her Pazartesi en sevilen evlat oyununu oynamak zorunda kalmasaydı. Bunun için Pazartesileri hep hasta numarası yapması. Uyanamaması. En sevilen çocuk olmak yarışması, bilseniz ne kadar zor diyebilse bir gün, her şey ne kadar kolay olacak. Oyunu değiştirebilirdi. Bu oyunun mağlubu olduğunu arkadaşları öğrenecek diye her Pazartesi Karanlık bir kuyu olmazdı o zaman. Herkesin annesinin ve babasının ne kadar iyi Anne baba olduğu, çünkü onlara ne çok pahalı oyuncak aldıklarının konuşuldukları bir sıra,
“Beni anneannem çok sever” diye bağırıverdi.
Sustu arkadaşları.
Söyleyebilecek bir şey bulamadılar bir an.
Akın boynunu büküp “benim anneannem yok” dedi.
Üzüldü o zaman. Ama geri dönemezdi. “benim anneannem beni cok sever. Masal anlatır bana. Yaramazlık yapınca “dayın da böyleydi” der gülerek.”
Arkadaşları ne kadar dinliyor diye sustu birden. Kendisine doğru yönelmiş meraklı bakışları keyifle izledi. Ağızları açık “Ee sonra?” diyorlardı.
“Sever beni. Masal anlatır. Hiç susturmaz beni. Ben konuştukça güler. ‘Hay çocuk’ der. ‘Sen beni güldürdün. Allah da seni güldürsün’, der.”
Herkes bir masal büyüsü ile dinlerken onu, anneannesini öteki çocuklarla paylaştığını düşünüp susuverdi.
Üsteledi arkadaşları. “Hadi anlatsana!” dediler.
Top havuzuna doğru koşup “Herkesin anneannesi kendine” diye bağırdı.
Akın itiraz etti. Hiç olmazsa arkadaşının anneannesinde tatmadığı bir duyguyu tadacağını düşünürken ne diye oyunbozanlık yapıyordu. Kızdı. “Herkesin babası kendisine” demiyordun ama!”
Duymazlığa geldi. Anneannesini hiç kimselerle yarıştırmak istemiyordu, işte o kadar. Akşam çabuk oldu. Bu oyunu kazanmıştı. Muzaffer bir komutan edasında dolaştı bütün gün. Artık annesine neden pazartesileri yuvaya gitmek istemediğini anlatabilirdi. Yorganın altına saklanmazdı bundan böyle. Her Pazartesi anneannesinden bir demet yapıp götürürdü.
Kapıdan içeri girer girmez neşeyle bağırdı : “Anne biliyor musun bugün yuvada ne oldu?”
“Görmüyor musun? Telefonla konuşuyorum.”
Hiç kimsenin sevdiği şey birbirine benzemiyordu. Annesi telefonu, babası arabayı seviyordu. Herşey erteleniyordu telefon ve araba söz konusu olduğunda. Bir de eve misafir gelecek oldumu kendisine hiç yer kalmıyordu. Nerelere gitsindi?
Annesi kapattı telefonu. Mutfaktan tencere kaşık sesleri geliyordu. Koşarak yanına gitti. “Sana yardım edeyim mi?” dedi en sevimli halini takınarak.
Annesi manalı manalı baktı.
“Hayırdır. Bir yaramazlık filan. Bak bir de seninle uğraşmayayım. Çok yorgunum zaten.”
Yorgunluk nasıl bir şeydi? Bazen elinde oyuncağıyla uykuya daldığında anneannesi oyuncağı yavaşca elinden alır “Nasıl yorulmuş yavrucak. Uykunun gül kokulu kolları sarsın seni” diyerek alnına bir öpücük konduruverirdi.
Yorgunluk gül kokulu bir uykuya dalmaksa eğer, ne diye annesi kendisiyle böyle kızgın kızgın konuşuyordu.
“Anneciğim yorulduğun zaman gül kokulu uykulara dalarsın. Anneannem öyle söylüyor.”
“Uykuya dalayım da gül kokuları kusur kalsın. Yorgunluktan ölüyorum.”

Bu kelimeden nefret ediyordu. Yorgunum. Yorgun olduğumdan. Böyle Yorgun yorgunken...
“Anneciğim sen yorulma diye...”
“Yemekte konuşuruz çocuğum. Bankada işler yetişmedi. Baban gelene kadar bunları bitirmem lazım. Hadi sen oyna biraz.”
“Hani siz yoruluyorsunuz ya...”
“Eeee....”
“Ben de oynamaktan yoruluyorum.”
“Ne yapayım?”
“Bilmem...”
Yapılmaması gerekenleri biliyordu da büyükler, yapılması gerekenleri hiç bilmiyorlardı.
Işıklar söndü birden. Annesi öfkeyle söylenmeye başladı.
“Mum da yok” diye diye karıştırdı dolapları el yordamı.
Çocuk sirtüstü yatıp, anneannesinin köyünü düşündü. Gaz lambasının ışığında deli tavşan masalını anlatışını. Deli tavşanın duvardaki aksini getirdi gözlerinin önüne. Anneannesi gibi iki ellerini birleştirip işaret parmaklarını yukarı kaldırarak tavşan kafası yaptı. “bak deli tavşan” diyerek parmaklarını oynattı. Yoldan geçen arabaların farları duvardaki tavşana yol açtı. Tavşan alabildiğine hür dolaştı sağda solda. Otlarla, kuşlarla konuştu. Sonra yorgun düştü. Duvardaki görüntü o minik avuçların açılmasıyla kayboldu. Kolu yavaşça kanepeden aşağı sarktı.

Neden sonra ışıklar geldi. Kadın çocuğun hiç konuşmadığını fark etti birden. Kanepeye koştu. Küçücük dizlerini karnına doğru çekerek uykuya dalmıştı. Masanın üstündeki dosyalara baktı iğrenerek. Dindirilmez bir pişmanlık doldurdu içini. Uyandırmaktan korka korka küçük alnına bir öpücük kondurdu.
Çocuk sanki bu öpücüğü bekliyormuşçasına,

“İşin bitince beni sever misin anne?” dedi. 



                                                                                      

                            


                                                                                        

                                                                      "AMA BEN ONUN   
              
                        KİM OLDUĞUNU BİLİYORUM !!!"

                                                                 
            

                                                                         

 

Gerektiği kadar sevilmeli sevgili ve gerektiği kadar verilmeli değer..

Aşk bilmecesinin en kısa sözcüğüdür "acı"..
Ya çekersin uzun uzadıya sancısını...
Ya da acı vererek sevgiliye,çıkartırsın acısını..

Kıyamadım...!

Sözcükler dizildi boğazıma bir bir..
Söylemek istedim,söyleyemedim..

Kıyamadım kıymetlim...!

Yutkundum...
Yutamadım...


Nefesimi zorlayan yerde,tam orda işte,kala kaldı sana dair söyleyeceğim tüm sözler..

"Ya haykırmalıyım tüm gücümle kulağına,ya boğulmalıyım sessizce.."

Artık saat ayrılığı vururken..
Bu kadar mı hızlı kovalardı akrebi yelkovan..
Bu kadar mı sona hızlı yaklaşacaktık..
Bir "elveda" sözcüğü can çekişiyor dilimde...
Bir çıksa ağzımdan,kendime gelecek tüm yaşamım..


"Sen" den ibaretti her şey..
"Sen" den sonrası bir adım sessizlik..
"Sen" den öncesi koca bir çığlık..


Kıymetlim...!

"Hoşçakal" ımı bırakıyorum yüreğine usulca..








Ben SeNi saGa SolA döNüp uyuyamadigIm geceLeriMe,





SuSus isTahsiZ sofraMa,
ÜzgÜn moraLiMin siFiR NokTada OlduGu saaTlerime,



SeVinCiMe, CiGlikLariMa ,
Her anImA,
SeNi YoGuRdum
SeNinlE UyuDum
SeninLe KanDirDim SuSusLuguMu,
HayaTa SeninLe TutuNdum
DüsMeYe BES KALA,





KahKaLariMa SeninLe SES vErdim,
YüZümDeki GüLümSeMyI Senin aynAn BilDiM,




Ben SEN olDum
SeNinle VAr OlDuM

SeNse
KosKoCa bIr BosLUk,
IcinE düsüRdüGün Ben
 CikMa CaBaSinda

   Günler güz yaprakları gibi birer birer dökülürken ayaklarımın dibine,

   Ben her gece karanlığa dikip gözlerimi senin aydınlığını bekledim.

   Sen yoktun..

   Binlerce adım attım bu kentin sokaklarında.

   Her köşeyi, her parkı, her ağacı ezberledim.Sevdaya bulanmış her kaldırım taşında senin adını aradım.

   Sen yoktun..

   Evlerin duvarları birer birer üzerime yıkıldı.Her bir hücremin acısını ta yüreğimde hissederken beni enkazın altından çekip alacak elini aradım.

   Sen yoktun..

   Özlem şarkıları ezberledim.Kimini bağıra bağıra, kimini fısıltıyla söyledim.

   Karanlığa haykırdım hasretimi.Sesimi duyacaksın diye bekledim.

   Sen yoktun..

   Her yağmurla birlikte hüzünde yağdı bu kentin üzerine.Bulutlar yalnızlığın işaretiydi benim için.Beni ıslatan yağmur olmadı.Ben senin özleminle sırılsıklamdım her mevsim.

   Hayat;merhaba dedi, bahara çiçek çiçek.Uzun kıştan sonra gelmez dediğim göçmen kuşların dönüşünü gördüm.

   Sen yoktun..

   Denizin sonsuz maviliğine umut bağladım.kıyılarda tükettim bekleyişleirmi.

   Hep sensiz gemiler geçti limandan.

   Ben gemicilerin hasret türkülerine eşlik ettim.

   Sen yoktun..

   Gözümden bir tek damla yaş akmadı.Onlar sana aitti, sana kalmalıydı.

   Kimselere söyleyemedim acılarımı, bekleyişimin öyküsünü kimselere anlatamadım.

   Nice fırtınalar koptu yüreğimde.Dalgalar dövdü hayallerimi.Sığınacak bir liman, yaslanacak bir omuz aradım.

   Sen yoktun..

   Her gece ay paramparça oldu.Her gece yıldızlar birer birer düştü sokaklara.

   Yıldızları saçına takıp gelmeni bekledim.

   Ve bir güneş gibi doğup aydınlatmanı bekledim bu kara dünyamı.

                    AMA

                                   SEN YOKTUN!


    

                 

   Seni etiyle, derisiyle, arzu ve sinirleriyle seven pek çok erkek olacaktır…

   Arzu sönebilir… Et, Deri, Sinir nihayet maddedir ve yok olmaya mahkûmdur…

   Ben… Ben seni ruhumla… Kalbimle…

   Ölümsüz duygularımla sevmek istiyorum…

   Ölümsüz saltanatı mı tercih edersin?

   Bir ömür boyu sürecek sultanlığı mı?

   Hadi cevap ver bana…

   Seni anlamak istiyorum…

      

Bir yazı yazacağım sana…

İçinde gece olacak...

Yalnızlık olacak…

Ve SEN olacaksın…

Gece yalnızlığa bulaşmış olacak…

Yalnızlık…

Yaldızlı karanlıklara…

SEN…

Yaldızlı karanlıklarda bir yıldız olacaksın…

Bir yazı yazacağım sana…

İçinde gölge olacak...

Gerçek olacak…

Ve SEN olacaksın…

Gölgeler; hayatın kendisi olacak…

Gerçek; gönül renginde Kafdağı…

SEN…

Kaf dağına varmadan elde ettiğim en güzel tesadüf olacaksın…

Bir yazı yazacağım sana…

İçinde gölgeler kadar gerçek…

Hayatımın en güzel tesadüfü…

SEN olacaksın…

Bir Kız ve bir Delikanlı, bir Motosikletin üzerinde 180 km/h hızla gidiyorlar ve aralarında şöyle bir konuşma geçiyor; 

Kız: Lütfen yavaşla, ben korkuyorum..

Erkek: Hayır, bak ne kadar eğlenceli...

Kız: Lütfen, lütfen çok korkuyorum...

Erkek: Peki, beni Sevdiğini söyle

Kız: Seni çok Seviyorum, lütfen yavaşla...

Erkek: şimdi de bana sıkıca sarıl...

Kız Delikanlıya sıkıca sarılır....

Erkek: Kaskımı alıp, kendine takarmısın?...Başımı çok sıktı..





Ertesi gün Gazetelerde şöyle bir Haber çıktı: "MOTOSIKLET KAZASI"

Motosiklet, Fren arızası nedeniyle, bir binaya çarptı....üzerindeki iki kişiden biri kurtuldu..."

Gerçek ise şöyleydi;
Yolun yarısında, Delikanlı Frenlerin bozulduğunu anlamış, ama bunu Kıza belli etmek istememişti...
bunun yerine, Kızdan kendisini Sevdiğini söylemesini istemişti.

Sonra da kendi ölümü pahasına, Kendi kaskını Kızın takmasını ve hayatta kalmasını sağlamıştı.

Gerçek Aşkın anlamıda buydu.... 


  

Susuyorsam, hiç konuşmuyorsam ve söylediklerine boş gözlerle bakıyorsam; üzülme... İyiyim ben!

Saçlarıma takılıyorsa hayallerim, ruhum derin bir çöküntüyü yaşıyorsa bile geçer... Meraklanma sen!

Geceleri uyuyamıyorsam, her yıldız kor gibi düşüyorsa eteklerime;
Endişelenme... Zaman gelir uyurum ben!

İçime akan öfkeyle saldırıyorsam sağa sola, kırıp döküyorsam içindekileri geçer... Sakinleşirim ben!

Yeni bir başlangıç yapayım derken, bir yanım kederden azalıyorsa ve görmek acı veriyorsa sana; acele etme sakın... Bütünlenirim ben!

Aynı şeyleri konuşup, farklı anlamlar çıkarıyorsak ve o anlamlarla kararıyorsak; üzülme... Aynı dili öğrenirim ben!

Aynı ritmi yakalayamıyorsam seninle, şarkının sözlerini şaşırıyorsam; sinirlenme...
Güzel bir ezgi olurum ben!

Gecenin ayazını sen sanıyorsam ve yüzüme çarptıkça derin kesikler oluşuyorsa; vazgeçme... Biraz daha uğraşırsan parçalanırım ben!

Sen öyle tepkisiz, sen öyle hareketsiz bekle… Mükemmel bir egoyla yaşa ve düşünme... Çırpınır çabalar, hallederim ben!

Ben gülümsemeye çalışırken, kırılan yanlarımızı onarırken; sen öylece geç karşıma ve sus… Tepkisiz kal yine... İşte o zaman arkama bakmadan giderim ben!

Kendi vicdanını rahatlamak için yalanlar söyle kendine… Olgunlukla karşıla yaşananları… Gül geç içindeki yangına... Bilirim; vurdumduymaz tavırlarının gücüyle, iyileşirsin sen!

Son kez söylemek istedim… Beni düşünme sakın... İyiyim ben..!!! 

  

       hoşgeldin yalnızlık…
    sen bu kadar geç kalmazdın…
      mutlulukla başbaşa bırakmazdın beni…
       neyi bekledin de bu kadar çok geç kaldın ki?
        bırak şimdi yalanlar savurmayı 
         bir an önce al beni bu yalan,sahtekar,
       yapmacık insanların arasından…
         gidelim yine kör dipsiz karanlıklara mutluluğu sattım onlara 
        kendileri gibi harcasınlar onuda…
      koşup düşmekten kalbimin sürekli kan kaybetmesindense 
      ben razıyım kendimle,
        seninle dipsiz karanlıklarda sonsuzluğa yol almaya….


           hepsi içimde saklı. 
   içimde bir firtına var ki sorma.
her şey yerdeğiştirdi , kalbim mideme indi sanki,
 çiğerlerim nerde 
...herşey yerinden gitti,sen gibi...
  sende gittin ya hani, 
           evet şu an yanımdasın aynı yerdeyiz belki ama sen gittin.... 
herşeyi alıp gittin.
   ne denizi bıraktın bana 
      nede bir gökkubbe var üstümde ... 
    yer bile yok artık . 
  düşüyorum hep kara bir deliğe.... 

    yanlış bir şey mi söyledim ?
   söyle ,
     dilimi keseyim...
    kötü gözlerlemi baktım ?
 söyle, 
       gözlerimi kör edeyim.....
   tiksindin mi dokunuşlarımdan ?
     de ellerimi kırayım.....
        sen söyle nerde yanlış yaptım.........?

       hiç mi şansımız yok tekrar denemeye ?
     hiç mi sevmedin beni?
      tüm sözler nerde ?
       o bakışlar ?
       ellerin ?
       sen ?
     ??
      ?
          
    



 YOR BENİ HAYAT,KENDİMİ ANLATAMADIYSAM SANA YOR BENİ,  GÖREMEDİYSEM BİR KELEBEĞİN KANATLARINDAKİ GÖK KUŞAGINI,
 YANMADIYSAM KOKUSU İLE BİR KARANFİLİN,
 DOKUNAMADIYSAM BİR KELEBEĞİN TENİNDEKİ SAFLIĞIN YÜREĞİNE VUR 
                       BENİ ALNIMDAN HAYAT...!!! 


                  


   Gidiyor musun diye sorma bana.
   Gönderen sensin.
   Ne terk etmeyi istedim seni,ne de daha yaşamadığımız bu aşkın toprağa gömmeyi.
   Senin kadar öfkeliyim bende senin kadar endişeli...
   Bir dokunuşunla bin kenti yıkacak güç verirdin bana,ama inandıramadım seni.
   Sen sorgularken beni kafanda ben gözlerinin içine bakıyordum kuşkuyla.
   Bir tek sözün bağlardı beni sana,oysa sen hep susmanın koynunda...
   Aşkın içine bir kez girdi mi kuşku teslim alır bedenleri de.Sütten çıkmış ak kaşık değildim ama yalanı sokmadım iki kişilik dünyamıza.
   O dünya ki bazen minicik bir odada bazen kentin ortasında şekillendi.
   Nasıl da güzeldi...
   Zaten varsın diye her şey güzeldi ama sen buna inanmadın.
   Ah bu sorular.
   Yaşamak varken sevdayı delice,niye boğarız sorunlarla?
   Nasıl ikna edebilirdim seni?
   Ben aşk dedikçe sen dur dedin.
   Ben seninleyim dedikçe sen hayır dedin.
   Zaten az konuşan sen olumsuz ne kadar sözcük varsa bulup çıkardın ortaya.
   Ben bir şey diyemedim.
   Ne kadar zarar vermişim sana meğer...
   Nasıl değiştirmişim seni.
   Oysa hiç böyle düşünmemiştim.
   Kimseye zarar vermek istemem ben.
   Kimseyi olduğundan farklı bir hala getirmek istemem.
   Ama öyel oldu işte.
   Demek ki gitmelerin zamanı şimdi.
   Çocukluğuna sığınır atlatırsın bu acıyı.
   Ne sevişmelerimiz kalır aklında ne sevda sözlerimiz.
   Rahat değilim diyordun ya rahat ol artık.
   Gülüşlerini saklaman için bir neden kalmadı.
   Tedirginliğinin sebebi de kalktı ortadan...
   Gidişim yürekten değil,zorunluluktan. 
   Sanma ki bu toy sevdayı başka kimliklere taşırım.
   Sanma ki benden sakladığın gülüşleri yalancı yüzlerde ararım.
   Seni de götürürüm yüreğimde.
   Yokluğunu taşırım.
   Bulup bulup kaybettim seni.
   Ne yazık ki yoz-duman edemedim kuşkularını,ne yazık ki kalamadın bana.
   Öpücüğümün kokusu kalacak kapının eşiğinde.
   Kokladıkça bizi bir yanlışa mahkum ettiğini anlayacaksın.






    Şimdi sen su olduğunu düşün. 
    Su kadar özel, su kadar faydalı ve su kadar çok...
    Tükenmez... 
    İnanıyorum ki,gerçektende öylesin.
    Ama ister çesmelerden dökül,
ister göklerden yağ, ister nehirler dolusu ak, dibi olmayan bir kovayı dolduramazsın.
    Yani; seni dinlemeyenlere sesini duyuramazsın...
    Unutma!
    Daha çok bağırdığında daha çok dinlenmezsin...
    Gürültünün parçası olursun sadece.
    Suyun yanında olanlar suyu en az içenlerdir.
    Çünkü; su nasılsa burada,
lüzum yok ki suyu kana kana içmeye diye düsünürler...
    Aynen, sesini sürekli duyanların seni dinlemedikleri gibi!
    Ormandaki hiç bir hayvan, ırmağın gürültüler koparan yerinden
su içmeye çalışmadı şimdiye kadar.
    Hepsi, hep sabahın en sakin anını bekledi suyun durgun yerlerini bulabilmek için,gittiler ve sakin sakin ihtiyaçlarını giderdiler.
   Onlar için en uygun olan ve kendi istedikleri zamanda...
   Sen, hep bir su olduğunu düşün.
   Su gibi güzel,su gibi yararlı,su gibi vazgeçilmez...
   Ve su gibi hayat kaynağı olduğunu düşün.
    Ama su gibi yaşatıcı ol,su gibi yıkıcı, sürükleyici ve öldürücü değil!..
   Sen bir su ol...
   Ama rahmet ol,afet değil!
   Su isen tarlalarını basma insanların, yuvalarını yıkma,ocaklarını söndürme, sana felaket denmesin!
   Su yüce Allahın insanlar için yarattığı en büyük nimetlerden biri...
   Suya benzediğini unutma! Su gibi özel, su gibi güzel,su gibi faydalı, su gibi lüzumlu ve su gibi bitmez,tükenmez olduğunu da unutma..
   Ayrıca su gibi sakin olabileceğin gibi, su gibi de kiyametler koparıcı olabileceğini unutma...
   Unutma; senin işin rahmet olmak, afet değil !
   Vadiler varken önünde ve ovalar varken,yayılabileceğin küçük ırmaklara ayırabiliyorsan kendini ve bardaklara bölebiliyorsan, hayat verirsin çevrene.
   Ve yaşayabilirsin dünya dönmesine devam ettiği müddetçe...
   Yoksa hep duyulmayan, dinlenmeyen, korkulan ve kaçılan olursun; seller, afetler gibi...
   Tercih elindeydi hep ve hep de senin ellerinde olacak...
   Su isen bir bardağa sığabil ki;
               Damarlara giresin!..

Bu cümleyi eminim çok söyleyen vardır.

Hatta söylemekle kalmayıp inadına yaşayanlar da çoğunluktadır eminim.

Bu mücadelenin gücüdür, sabrın sonucudur.

Her yıkılışa rağmen ayakta kalmanın gücüdür ve herşeyden önce umudun,

 yaşama sevincinin gücüdür...

İnadına yaşayacağım seni hayat..

Karşıma daha ne çıkaracaksın bilmiyorum..

Ama sana inat yaşayacağım işte..

Hemde inatla, iyiniyetle, sevgi ile, umutla ve hiç geriye bakmadan, yılmadan..

Pes etmeyeceğim..

İnadına helal lokma yiyeceğim..

Aç kalsamda uzanmayacak elim kolay kazanca..

Yalansız, riyasız, hak kapıları bulacağım elbet.

Bitecek bu günler ve ben yine güçleneceğim..

Her sevdanın sonunda canımı yaksada vefasız sevgili seveceğim yinede inatla..

Biliyorum yanlış bende değil..

Ben sevmeyi seçerek en güzel duyguyu yaşıyorum gönlümce..

Ve yaşatıyorum elimden geldiğince..

Bunu haketmiyorsa sevdiğim, bunu taşıyamıyorsa hakkıyla...

Gitmekte özgürdür..

Giden kaybedendir aslında..

Ben inatla yine seveceğim..

Pamuklara saracağım yine kalbimi, kırıklarını onaracağım..

Onu hakedecek birini bekleyeceğim sabırla..

Ve inatla, inadına seveceğim yine..

 

Yok..Uğraşmayın boşuna.

Sokamazsın içime nefret duygularını..

Kötü düşünmemi istemeyin benden..

İçimdeki çocuğu yaşatmak için çok uğraştım ben..

İyi niyetimi korumak uğruna çok bedeller ödedim..

Menfaat, çıkar, kin, nefret, kötü duyguları sokmayacağım içime uğraşmayın..

İnadına saf kalacağım bu kirli dünyada..inadına işte...

İçimdeki çocuğu ağlatmayın artık yeter..

Siz ne kadar ağlatsanızda onu. İnadına avutacağım onu ben.

Hayallerini vereceğim yine ona, pembe düşlerini hiç yok etmeden...

Güneşimin önüne kara bulutlar gelsede zaman zaman, dağıtacağım onları inadına..

Sağlığım, neşem, gülen yüzüm, dostlarım..

İnadına yaşayacağım bu zenginliklerle..

Hergün tazelenirim ben.Demlenirim her acının sonunda.

Ve yine dopdolu yüreğimle, yine bol kepçe..

Tükenmeyeceğim işte, tüketemeyeceksiniz...

Gönül bağımda sevgi, dost sohbetlerimde neşe her daim artacak gün geçtikçe..

İnadına Yaşamak bu... İnadına yaşıyorum işte...

           

    UĞRAŞMA  dindiremezsin isyanımı,neye kızcağım, üzülceğim,sevineceğim belli olmaz benimm!..
   DEĞİŞİRİM BİANDA  tanıyamazsın,hissetmeden kapılırsın rüzgarıma çeşidim olursunn..
   GİT  istersen karıştırma kafanı..
   DUR  demem beni çözemediysen eğer..
seviyosan tut beni SIMSIKI tutabiliyosan seviliyosundur zatenn!.. An olur bazen ben bile tutamam kendimi..
   GÜVENME  güven sağlamadıysan sağ gösterip sol vururumm!..
   KORKAK MISIN SENDE?  acıtırım canını.kaçma boşuna ,kovalamaya gelememm..
   GİDERSEM  dönüşüm yoktur ,üzgünümm..
hiçkimse bilmez hayal kırıklıklarım var..
yol yakınken DÖN deme dönemem ama bil alışkanlık yaparımm..
Bence 
   
HİÇ UĞRAŞMA ÇÖZEMEZSİN, TUTAMAZSIN, DURDURAMAZSIN, SUSTURAMAZSIN, ANLAYAMAZSIN.. 
     
  Şimdi dahada karışığım çünkü.. 


        

Acıyı görmek mi istiyorsun?
Gözlerime bak!
Dudaklarımda söyleyemediğim sana ait duyguları,
Bana her fırsatta bıraktığın yokluğunun acısını fark edeceksin.
O zaman anlayacaksın acının sende ne kadar masum durduğunu.

Ayrı yetişmiş güllerin birbirine hasreti gibi,
Umutla kurudum sensiz.
Ve sen hiç gözlerime bakıp beni sevdiğini söyleyemedin.
Oysa sırf bu kelime için kurduğum hayallerdi beni hayatta tutan
Bir boşluktan içeri girdim her gece,
Senli düşlerden sensiz karanlıklara süzülür gibi.

Ellerin nasıldı? Küçük müydüler? ve parmakların ince uzun mu?
Parmaklarını parmaklarımın arasında hissedip,
Seninle sahil boyu denizi hiç fark etmeden bir birimize bakıp yürüyemedik.
Gözlerinin yeşilinde geleceğe dair hayaller kuramadan,
sadece umut ettim gözlerini görebilmeyi.
Ve o gözlerinde ki ışıltıyla karanlık gecelerime yol göstermeni istedim.

Acıyı görmek mi istiyorsun.
Gözlerime bak!
Ve yaşanmamış boşa geçen anların hüzünlü şiir'ini oku,
Kirpiklerinden sıyrılıp yanaklarına düşen dizelerimde.

Bensiz yattığın o yataklarda benli hayaller kurma artık.
Sabahlara merhaba derken beni seven bir şair var deyip gurur duy sadece.
Ve hiç bilme o şairin senin için her gün defalarca öldüğünü.
Ve bil ki insan sevdiğiyle beraber olacak mahşerde.
Tek avuntum bu şimdilik.

Dünyada olamadığım anları mahşere bıraktım ben,
Ben seni bu dünyalık mı sevdim sandın?
Ölüm'müş,terk edilişmiş umurumda değil,gelme istersen.
Nasılsa bir gün hayat biletimi kestiğinde,
Kavuşma vakti olacak benim için ölüm.
Dudaklarımda ki acı tat?
Yoksa acı bir tebessüm mü olacak sana ulaşmayı beklemek?
Ne yazık hiç bilemeyeceğim.

Acıyı görmek mi istiyorsun?
Gözlerime bak!
Sen uzakta çok uzakta
Bensiz bir yaşamın anlamsız günlerini yaşamaktasın,
Benim gibi.

Seni seviyorum,
Gerçeğin ta kendisi bu iki kelime,
Sırf dudaklardan çıkması istenen değil de
İçimde taa içimde senin için atan bir kalbin feryadı,
Haykırışı bu sevdiğim.
Sana ulaşamasam da,
Biliyorum ki zavallı kalbim
Sana ait her şeyi saklıyor en gizli yerlerinde
Kanlı ve uykusuz gözyaşlarımın
Her gece aynalardan süzülmesi gibi acı veriyor uzaklarda oluşun.

Biliyorum beni sevdiğini
Acıyı tattığını da benden uzaklarda
Ama hiç bana sana ait bir şeyi vermedin?
Acı tek taraflı olsaydı,
Ne yürek dayanırdı ne yaşamın bir anlamı olurdu.
Ama yokluk kötü sevdiğim.
Bir beden olmak isteyen yüreklerde ayrı ayrı yaşamak kötü.

Sana her fırsatta koşmak isterken beni durdurmaların,
Yüzüne hasret kaldığım günlerde
Beni ısrarla kırışlarını hiç anlamış değilim.
Eminim yine okuyunca bu şiirimi büzeceksin dudaklarını
Ve eminim ağlayacaksın.
Ağlamak seni ben yapar sevdiğim
Ve beni sen yapanda içimde senin için yanan bir kalple yaşamak.
Her gün Üsküdar’da oturup kendimi dinlerim
Oysa konuşan sendin hep benimle,
Ne martıların vapurlara takılışı,
Ne işportacıların bağırışıydı fark ettiğim.
Ben denizi seyrederken gözlerinde boğulmayı sevdim.
Yosun tuttu gözyaşlarım sensizliğin dalgalarında.
Gözlerim ve ben her Üsküdar’a inişimizde
Bir gün seninle bir bankta oturup
Sadece ve sadece hiç konuşmadan gözlerine bakmak istedik.

Kaç zamandır bir hüzün dolaşıyor odamda.
Duvarlar bir şeyler söylüyor sanki
Adım adım yok oluşumu izliyorum
Her batan güneşin karanlığı getirmesiyle.
Sabahlara kadar uykusuz gözlerimle uzaklara,
karanlıklara bakıyorum mütemediyen
Kayan her yıldızda tek bir şey diliyorum?
Ve Senin için yalvardığım namazlarda secdeye kapanıp
Rabbime ettiğim dualarım,
Tuttuğum dilekle aynı olması ve sonra umudumu yitirmeden
Rabbimin bir bildiği var deyip
Kabul olmadığında dualarımın
Tekrar tekrar yalvarmalarım.

Seni okyanusların diplerinde
Bir midyenin içinde ki
İnciyi görme ihtimalimin olmadığı gibi kabul ettim aşkım
Ve seni hiç ulaşılamayacak dağların zirvesinde
Koklayamayacağım bir çiçek olduğunu fark ettiğimde
Tek bir şey düşündüm?

Dokunamadan tenine,
Öpemeden öpülesi dudaklarını mahşere erteledim vuslatı.
Ben o kargaşada ne yaparım bilmem ama
İnsan mahşerde sevdiğiyle beraberdir derler
Seni seviyorum meleğim.

Acımasız olan ne sensin ne de ben,
Bize gümüş tepsiyle sunulan hüzünlü bir hayat sadece
Ve kabul etmesi zor olan bu ayrılıklara katlanmak sanırım.
İnsan yaşamın değerini
Yüzü ve kalbi güldüğünde anlıyor
Anlıyor ki ölüm sadece toprağa girmek değil
Ve nefesi kesilene kadar yaşadığı her şeyin
Gözlerinin önünden geçmesi değil.
Ölüm sensizliğin sadece yaşarken verilen cezası sevdiğim.

Seni bulduğumda sevgi anlam kazandı
Her anımsadığımda yaşamamım oldu gülüşlerin
Hiç tükenmedi içimde senin için yanan ateş
Ve ben o ateşle yanmayı,
Sırf seni sevmek olduğu için
İnan bana çok sevdim.

   





En çok naz yaptığım insan…

En çok kızdığım kişi…

En çok özlediğim yürek…

En çok sohbetine hasret kaldığım…

En çok gözlerini sevdiğim…

En çok yakın gördüğüm…

En çok… En çoğum…

Neredesin?

Meçhulde kaybolan güneşim…

Sesim… Soluğum… Nefesim…

Nerede kahkahan… Nerede o güzel sesin…

Hadi dön… Hadi gel… Ya ses ver... Ya da yüreğime sevmeyi öğrettiğin gibi unutmayı da öğret…Var mıydı böyle yalnız bırakmak?Var mıydı vefasızlık sevgimizde?Özledim…Çok…Çok özledim…

Sesim her defasında yankı yapardı o heybetli dağ yüreğinde…

Bazen hiç söylemediğim sözleri işitirdim o heybetli dağdan…

SEVİYORUM… Kelimesi yankı yapardı… Benim yüce dağım ses vermeden de seslenirdi bana… Şimdi nerelerde... Solmakta yapraklarım… Gelen mevsim kara kışın habercisi… SEN…

Seni seven beni kara kışın ortasında bir başıma bırakma...

Özledim... Çok… Çok özledim…

Seni seviyorum… Neredesin…

Sürekli seni düşünüyorum…

Sokakta yürürken seni düşünüyorum…

Seni daha uzun süre düşünebilmek için bilhassa yollarımı uzatıyor ve yavaş yürüyorum…Akşam senden başka bir şey düşünmemek için resimlerine bakıyorum…Seni göresim geldiğinde seni düşünüyorum…

Seni düşünmekten başka bir şey yapabilmeyi o kadar çok isterdim ki…

Ama beceremiyorum…

Seni unutmamı sağlayacak bir şey biliyorsan lütfen bana da söyle…

Sensiz hayatım bir bekleme salonu…Seni unutmamı istiyorsun…

Bana bunu yapmak insanlık mı?

Aşık olmak sanırım bu…Sadece seni düşünmek…

Hayatımda bu kadar önemli bir yerin olacağını nereden bilebilirdim ki…

Ben hayattayım…

Ben yokmuşum gibi yaşamaya devam edemezsin…

Yaptığımız affedilemez bir hata…

Birbirimize işkence etmeyi bırakalım…

Kendimize canavarca davranıyoruz…

Buna daha ne kadar devam edeceğiz…Kimi mutlu etmek için…İnsanın bir hiç uğruna kendisine bu kadar acı çektirmesi rezillik…

Yenildim…Yoruldum…Belli bir acı seviyesinden sonra insanda gurur kalmıyor…Ayaklarına kapanıp senden merhamet dileniyorum…Seni deliler gibi seviyor ve yaşamımda senden başka bir şey istemiyorum…SENİ SEVİYORUM…

Seni etiyle, derisiyle, arzu ve sinirleriyle seven pek çok erkek olacaktır…

Arzu sönebilir… Et, Deri, Sinir nihayet maddedir ve yok olmaya mahkûmdur…

Ben… Ben seni ruhumla… Kalbimle…

Ölümsüz duygularımla sevmek istiyorum…

Ölümsüz saltanatı mı tercih edersin?

Bir ömür boyu sürecek sultanlığı mı?

Hadi cevap ver bana…

Seni anlamak istiyorum…

İnatçıyım…

Öl dersen ölmem…

Kanımın bedelini ödeyemezsin…

Seni hala seviyorsam…

Kimseye benzemediğin içindir…

Hırçınsın kabulüm…

Yalancısın kabulüm…

Zalimsin kabulüm…

Kahpeliğin bile helal sana…

Benimsin dünya duruncaya kadar…

Benimsin…

OROSPUMSUN…

Seni sevmek…

Bu kâfi değil…

Sana tapınmak, kul, köle, esir olmak lazım…

Anladım ki sana esir olan erkek sana hükmedebilir…

Kulun olan kralın olur senin…

Hırçınlığa karşı on misli hırçın oluyorsun…

Fakat yumuşaklığa ve tatlılığa karşı da bin misli yumuşak ve tatlı…

Kulunum… Kölenim… Esirinim…

Kır, parçala, ağlat, öldür…

Ne istersen yap…

Senden gelen her şey güzeldir benim için...

Seven erkek her şeye katlanır…

Güneşim… Kadınım benim…

 

                    
HOŞÇAKAL demek istiyorum giderken.
Hoşça kal da kocaman bir umut vardır çünkü.
“Sen Hoş kal, ben geleceğim” dir aslında ardına gizlenen.
“Şöyle bir tur atıp geleceğim” dir.
Bir kayboluş değildir Hoşça kal, aksine beş dakika sonra geleceğimdir ya da beş saat sonra.
Gelirken de tüm umutları çuvalla getirmektir.
Hayatın gülücüklerine ufak bir hüzün eklemektir, dudağın yarısına tebessümü saklayarak.
Nefes almanın biraz güçleştiğini hissetmek ama hiç durmayacağını bilmektir.
Hoşça kal ağlamaktır koparcasına, sarılmaktır karşındakine.
Çünkü bilinir ki geriye kesin dönüş vardır bir gün.
Aşk bitmemiştir yüreklerde, daha sıcacıktır.
O sıcaklık köz olsa da hiç bitmeyecektir.
Zira Hoşça kal denmiştir giderken.
Gözler birbirinden hiç ayrılmayacaktır, kalple işbirliği yaparcasına.
Başkalarına bakmayacaktır.
Ten kokusu hiç terk etmeyecektir bedenini.
Kalp, adını her duyuşta fırlayacaktır yerinden.
Çünkü Hoşça kal denmiştir giderken.
Dünyanın bir ucunda bile olunsa o hep seninledir, nefesi hep boynunda, umudu hep seninledir.
Bazen bir köşebaşında beklemektir, onun oradan sana koşacağını bilmektir.
Hoşça kal Nihavent makamıdır. Bahar kokar, umut kokar, aşk kokar.
Ağlarken güldürür.
Severken daha da sevdirir.
Yenilen yemeğin tadına varmaktır, tuz eklemektir bazen.
Tatlının şerbetini bol tutmaktır.
Limonataya fazladan iki limon daha sıkmaktır.
Hoşça kal kısa bir mola, küçük bir nazdır.
Ancak ne olursa olsun, sonu hep mutluluktur.
Elveda demek istemiyorum giderken.
Hüzün dolu ayrılıkları kemikleştiren bir kelimedir çünkü.
Sevdaları yürekten kopartıp atan ve yerinde yaralar bırakandır.
Çiçekleri soldurup, güneşi bile karartandır.
Tüm yaşanmışlıkları ortadan kaldırıp, hatıraların koynunda yıllandıran bir kelimedir, elveda.
Bakışların bakışlara kenetlendiği günlerin, saatlerin hatta saniyelerin bittiğidir.
Sevgi sözcüklerinin tükendiğidir, konuşamamaktır.
Özlemlerin himayesine girmek ve hiç çıkamamaktır elveda.
Kalbin yerinden çıkacakmış gibi atmasının sonudur.
Ömrünü adadığın her kimse ömrünle kaybolup gitmesidir, seni yalnızlığınla baş başa bırakıp.
Dokunuşların hissini kaybetmesidir, uyuşmaktır elveda.
Dünyanın sonudur, yaşarken ölmektir, anlamsızlıktır.
Tatlının acı, tuzlunun tuzsuz, suyun ise zehir olmasıdır.
Fotoğraflara son kez bakıp hepsini göz kırpmadan yakabilmektir.
Bazen kalbin izin vermese de “ah” etmektir elveda.
Bazense verdiğin ömre bir yenisini eklemek için Tanrıya dua etmektir.
Bir babanın biricik kızını gelin olarak görmesidir.
Bir çocuğun annesini veya babasını son yolculuğa uğurlamasıdır.
Başını geriye çevirmek ve beyaz mendil sallamaktır, gözlerde iki damla yaş ile birlikte.
Ya da ardına bakamamak ve gözlerinden damlaması gereken yaşları içine akıtıp hızla uzaklaşmaktır.
Bir an kendinle olan mücadeleni kaybedip yine ona koşmaktır, ancak uzakta kalmak ve sadece seyretmektir, görebilmektir onu.
Bahçende, saksında, fesleğen yetiştirmektir veya ıhlamur ağacı aramaktır çevrende.
Zira ikisinin de kokusu içlidir, arsızdır. Bir nefesin rüzgarı bile kokularını salmaları için bahanedir onlara.
Fesleğenin, ıhlamurun kokusunu içine çekerken alkolle kısa bir arkadaşlık yapmaktır. Sarhoşlukla tanışmaktır.
Beraber yaşadığın günleri büyük bir iştahla saymak yerine artık tarihleri unutmaktır.
Hiç neşe barındırmaz içinde elveda.
Sıcaklıktan uzaktır, sevgi katilidir, sinsidir.
Bir onur mücadelesidir, kıyasıya.
Kısacası, umudun bitmesi ve ömrün kalan kısmını uzatma olarak görmektir elveda.
Bu yüzden, sırf bu yüzden Elveda demek istemiyorum sana.
Sadece Hoşça kal diyorum.
Hoşça kal...









                         
                                         


                                                sEnİn NeYiNe YaNaYıM..

Her gidişinle ayrı anlam yüklüyorum, yapma tanrı aşkına! Ya hep kal
benimle söz etme gidişlerden, ya da silinsin ismin de cismin de....
Oynama benimle, dengemi bozuyorsun.
Aşkı yaşayacak yürek bırakmıyorsun insanda, böyle değildin sen .... Ne oldu sana?

Bittiyse heyecanın bileyim bende.."Seni çok seviyorum" diye başlayan ve
"Ama.........." ile devam eden cümleleri duymaktan bıktım. Seviyorsan
seviyorsundur, aması olmaz bu işin.
Üstelik bir cümlede "Ama ..." varsa bir önceki yargının hiçbir hükmü
yoktur artık. "Seni çok seviyorum ama, birlikte olmamız
imkansız...." İmkansız diyebiliyorsan eğer sevmiyorsun demektir. Bahanelerin
arkasına sığınma...

İnsanların hayatına sorgusuz sualsiz girip, darmadağın eden, sonra da
Hiç birşey söylemeden gitmeye çalışanlardan nefret ediyorum. Böyle
misin sende? Gerçekten gitmek mi istiyorsun? Yürekli ol biraz, haydi konuş.
Söyle gitmek istediğini. İki çift sözü hak etmedi mi bu aşk?
Yaşanılan bunca şeye hiç mi saygın yok?

Ah ben niye yanılıyorum hep? Niye tam "İşte bu!" dediklerim
Sömürüyor aşkımı? Biraz daha mı katı olmalıyım? Biraz daha mı kapalı
tutmalıyım kapılarımı? Bazen bu dünyadan olmadığımı düşünüyorum.
Bana ait kişiliklere bürünüp bir plan dahilinde hareket edemiyorum. Bu devrin
adamı değilim. İnsanız biliyorum,hepimizin zaafları var, hepimiz
egolarımıza boyun eğebiliyoruz. İyi de hep benimi bulacak bunlar?

Hiçbir kaygıya yer vermeden, hiçbir hesabı düşünmeden açsaydın bana
yüreğini işte o zaman görürdün bir aşkın nasıl efsaneye
dönüşebileceğini .. Sen gözlerini kapıyorsun, bir sen varsın, başka
hiç kimseye bakmıyorsun. Her şey senin çevrende şekillenmeli, her şey
sana göre düzenlenmeli.. Beceremiyorum kusura bakma...

Aşk, tam teslimiyet ister. Kendini aşkın kollarına ya bırakırsın ya da
bırakmazsın. "Bir yanım dışarıda kalsın" dediğin noktada aşkı
boğarsın. Yok edersin o güzelim duyguyu. Bu yüzden hep cesurların
işidir Aşk.Kaçışları, yalanları, aptalca oyunları kabul etmez. Aşk; saf duru
insanları sever. Kafasında bin bir tilki dönenler aşkı yaşayamaz.
Arınmalısın. En saf, en duru haline dönmelisin ki yaşabilesin aşkı. 

kAnDıRaRaK..aLdAtArAk İnSaNı. 

UçUrUmA AtMaNıN aDı DeĞiLdİr AşK..

EyLüLüM..AsYaM..

 

 

 

 

           Biliyorum ya saçma gelecek söylediklerim,yada işine gelmeyecek,ama şundan eminim birinden girecek kulağının,diğerinden çıkıp gidecek.. Bu yüzden sana anlatacak hiçbir şeyim yok...Ben orta yere atıyorum kelimeleri;sahiplenmek gibi bir zorunluluğun yok.Sen yakılmış fotoğraflarımdan arta kalanlardan var olmuştun..
Bir daha yakmamak dileğiyle kaydetmiştim,çivilemiştim gözlerini beynimin duvarına,ama benim bütün dileklerim hep yetim kalmıştır,Sen türünün tek örneği olan;yeryüzünün en güzel çiçeğiydin,bu yüzden seni bulduğumda yeni bir tür keşfetmiş gibi hissettim kendimi,ve bu durum;ciddiye alınmış,yanağına öpücük kondurulurmuş bir çocuk kadar çok mutlu etti beni.... Akla zarar gözlerinin gördüğü gibi.Sen kendimi inkar edişimdin,sen en sevdiğim çizgi filmdin,babamın akşam eve dönüş saatiydin,Dişlerimin çürümesinden korktuğum için;doyasıya yiyemediğim,fıstıklı çikolatam,çilekli sakızımdın.Ama anlamazsın dedim ya...anlayamazsın...sen sadece infaz edersin,yargılayamazsın..

 

  

Her sabah uyanıyorum...
Seni düşünmeyeceğim bugün diyorum... Bana acıveriyor...
Yaşadıklarımız ve yaşayamadıklarımız...
Biliyorum sen hep beni suçluyorsun... Yada suçlamıştın...
Artık hiç düşünmüyorsun beni.. Sorgulamıyorsun da...
Çok güçlüsün çünkü..
Bunada hayranım aslında...
Benim beceremediğim bişey bu...
Sen gibi kolay kenara atamıyorum duygularımı ve geçmişimi.
Sadece atmış gibi davranıyorum..
Yaralarım sanki kabuk bağlamış gibi... Ama biri bir dokunsa...
O yara hala açık...
Bilecekler... görecekler... ve ben korkuyorum...
En çok senden...
Senin benim seni hala sevdiğimi bilmenden...
Bu sevgi mi acaba diye kaç kez sorguladım..
Bitsin isterken şimdi neden bu acı...
Anlam veremiyorum...
Sorgudan uzaklaşıyorum...
Düşünmemeye çalışıyorum...
Ama çalan bir şarkıda...
Okuduğum bir şiirde...
Bir yazıda..
Sen geliyorsun aklıma...
Bana yazmış olsa diyorum...
Sonra gülüyorum  ve nerde diyorum onda bu kadar duygusallık...
Aslında en doğrusu ayrılıktı bize dair...
Bunu hep söylüyorum kendime...
Ayakta duruyorsam hala...
Sevginden yıkılmamışsam...
Tek sebebi bu doğruya olan inancım işte... Olmayacak bir sevdaydı bu...
Sevdamıydı? kafam karıştı gene..
Neden yapıyorum bunu kendime...
Susmalıyım...
Düşünmemeliyim...
Hatırlamamalıyım...
Ağlamamalıyım..
Gülüp geçmeliyim..
Zamana  bırakmalıyım...
Unutmalıyım...
Nasıl olacaksa?.
    SEVERKEN SENİ...


                                                                             




                                                     

 

 
Yeni bir hayata başlıyorum artık.
Çektiğim acıya yenildim.
Direnicek,sabredicek gücüm kalmadı.
Aşkımız için verdiğim savaştsa yalnız bıraktın beni hep,tek başıma uğraştım.
Ama artık pes ediyor ve gidiyorum..
Unuturum sanma !
Her zaman,ömrümün sonuna kadar aklımda ve kalbimde olacaksın.
Tek sahibisin onun.
Hiç anlamadın beni yada anlamaya çalışmadın..
Ben,senin için her zorluğa göğüs germiş, herşeyi göze almışken,en ufak sorunda kaçtın,yalnız bıraktın beni.
Olanları umursamamana dayanamadım.
Senin için,aşkım için,hayal ettiğim gelecek için milyonlarca gözyaşı döktüm görmedin..
Her defasında kalbimi bin parçaya böldün.
Sensiz geçirdiğim o upuzun gecelerde yaşlandı kalbim.
Taşıyamıyor artık.
Senden gelen acılarla bedenim pes etti,aklım vazgeçti.
Seni tüm benliğimle delice istesem de senden vazgeçiyorum…
Başaramadık mutlu olmayı,birbirimize ağır geldik.
Taşıyamadın beni.
Sevgimin altında ezildin.
Bundan sonra ne olur bilmiyorum.
Hayatımı sana adamış,her şeyimle sen olmuşken sensizlikle nasıl başa çıkarım bilmiyorum ama gidiyorum…..
Canım çok yanacak.
Sensizlik,yalnızlık yok edicek beni ama gidiyor ve senden vazgeçiyorum….
İçimde ne olduğunu bilmediğim bir umudum var hala.
Belki yenildik ama bakarsın kaldığı yerden savaşa devam eder aşkımız..
Bu umudu yanıma alıp sensizliğim,yalnızlığım ve anılarımla gidiyorum ….Hayalin gözlerimin önünde,sensiz geçecek olan her gün,her gece ölmek üzere senden vazgeçiyorum………
Elveda Aşkım  GİDİYORUM...  

 

 

Sadece "SeN" Gerisi Vesaire...

Bugün günlerden SEN..
Uyanır uyanmaz derin bir SEN çektim içime kendime geldim..
Saat SEN'i onbeş geçiyor..
Gülümsedim..
Yüzümü yıkamak için lavaboya gittim..
Aynaya baktığımda gördüğüm SEN,
Musluğu açtım SEN akıyordun...
yüzümü yıkadım..
SEN kadar yumuşak havlumla sildim yüzümü..
Usul usul salona geçtim radyonun SEN düğmesine dokundum..
SEN söylüyordu türküler..
Gülümsedim..
Türküyü dinlerken mutfağa yürüdüm..
Demliği ateşe bıraktığım anda kapı zili SEN diye çalmaya başladı..
Kapıyı açtığımda,kapıcının kapıya bir gazete,bir tane ekmek bıraktığını gördüm..
Kapıyı kapadıktan sonra girdim içeri..
Gazeteyi masaya bıraktım..
Ekmek taze taze SEN kokuyordu..
Gülümsedim..
Her zaman ki gibi iki kişilik hazırladım kahvaltı servisini..
Kendim ve SEN için..
Oturduk beraber kahvaltıya..
Bir yudum çay içtim bardağımdan tadı biraz buruk geldi,
Biraz daha SEN koydum bardağa,karıştırdım..
Şimdi çayımın tadı aynı SEN gibi..
Gülümsedim..
Gazeteyi aldım elime ilk sayfasında yine SEN..
Kahvaltı masasını beraber topladıktan sonra,pencereye doğru yürüdüm,perdeyi araladım..
Gökyüzünden şakır şakır SEN yağıyordun..
Gülümsedim..
Dışarıda havanın soğuk olduğunu tahmin ettiğim için üşümemek için SEN giyindim üzerime..
Isındım..
Gülümsedim..
Sokak kapısını araladım..
Satıcılar var güçleriyle SEN,SEN diye bağırıyordu..
Gülümsedim..
Yürüdüğüm caddenin mağazalarının vitrinlerinde SEN varsın..
Gelip geçen tüm insanların yüzlerinde SEN..
Biliyormusun otomobillerin kornaları bile SEN çalıyor..
Gülümsedim..
Köşe başına doğru yürüdüm..
Her zaman ki gibi orda duran çiçekçi kadın;sepetinden bir SEN çıkarıp uzattı..
Aldım kokladım SEN gibi kokuyordu..
Gülümsedim..
Önünden geçtiğim sinema salonun afişlerinde SEN vardın..
Uzun uzun bakındım..
Gülümsedim
Yürümeye devam ediyorum..
Karşıdan mahallemizin çocukları geliyor..
Durdurdum onları..
Şakalaştık biraz,kahkalarında sıcacık SEN vardın..
Gülümsedim..
Bazen tanıdıklar soruyorlar..
Neden hep gülümsüyorsun diye..
Gülümsüyorum..
Bilmiyorlar..
Bilseler sormazlardı..
Gördüğüm her şeyde SEN,
Duyduğum her ses SEN..
Kokladığım tüm herşeyde SEN varsın..
SEN'in olduğun yerde gülümsememek olurmu..
SEN'le dolu yeni bir güne doğru yürüyorum..
Dedim ya;
Herşeyde SEN varsın..
Sadece SEN..
Birazda BEN.. Ama SEN yoksun..

 

Seninleyken sensizliği yaşatma bana. Biraz senli ama daha çok benli günlere mecbur etme beni. Ya bir an bile gitmeyecekmiş gibi yanımda ol, yada bir daha hiç dönmeyecek gibi uzağımda dur sevgili…
Ya siyah gibi karanlık ol, yada beyaz kadar aydınlık. Benim yüreğimde ortalarda gezinmek yok. Siyahıma beyaz çalma, beyazıma gölge düşürme sevgili. Gece olunca sensizliği yaşarken ay ışığı senmişsin gibi vurmasın yüzüme. Sensiz uyandığım her sabahın ilk ışığı seni müjdelemesin eğer bana gelmeyeceksen…
Seninleyken sensizliği yaşatma bana. Biraz senli ama daha çok benli günlere mecbur etme beni. Ya bir an bile gitmeyecekmiş gibi yanımda ol, yada bir daha hiç dönmeyecek gibi uzağımda dur sevgili…
Ya duyguların buz tutsun, yada güneş olup içimi ısıtsın. Benim yüreğimde ortalarda gezinmek yok. Kara kışıma güneş vurma, baharıma güz yaşatma sevgili. Penceremden bakarken rüzgar senmişsin gibi sarmasın beni. Sensiz yürüdüğüm yollarda her bir yağmur damlası seni müjdelemesin eğer bana gelmeyeceksen…
Seninleyken sensizliği yaşatma bana. Biraz senli ama daha çok benli günlere mecbur etme beni. Ya bir an bile gitmeyecekmiş gibi yanımda ol, yada bir daha hiç dönmeyecek gibi uzağımda dur sevgili…
Ya ağız dolusu gülüşüm ol, yada bir avuç gözyaşım. Benim yüreğimde ortalarda gezinmek yok. Tebessümlerime gözyaşı olup damlama, gözyaşlarıma gülüp geçme sevgili. Her güldüğümde sebebi senmişsin gibi gelme aklıma. Ağlayan gözlerimden akan her damla yaş seni müjdelemesin eğer bana gelmeyeceksen…”

Bu satırlarla doğdun az önce geceme. Seninleyken sensiz olduğum, sensizken seni yaşadığım zamanları düşündüm bir an. Ne zaman yanımdan ayrılsan ardından firar ederdi ruhum. Def etmeyi başaramazdım üstüme çöreklenen sensizlik duygusunu. Oysa bilirdim, uzağımda dursan da hiçbir yere gitmezdin. Aldığın her nefesi benimle solur, değil saat, ayrı geçen her dakikayı benimle yaşardın.
Bense gecelere bölerdim seni, sensizlikle çarpar, üstüne yalnızlığımı ekleyip kendimden çıkartırdım. Sonuç hiçbir zaman değişmezdi, her seferinde elimde kalan yine sen olurdun. Aşkın en özel ismiydin sen, büyük harflerle yüreğime yazılan. Bu yüzden kıramaz, istesem de silip atamazdım seni.
En şiddetli tartışmalarımızda bile geriye dönüş ihtimalini hep muhafaza ederdik. Ne sen kapıyı çarpıp giderdin ne de ben ardından kilit vururdum dönüş yollarına. Çünkü ayrı kalamazdık bilirdik, söküp atamazdık içimizden birbirimizi. Tanırdık duygularımızı ve inanırdık aşkın ölmezliğine delice. Noktası konamayan, her patlamada yeni bir virgül eklenen ve daha yıllarca sürecek bir aşk hikayesiydi bizim yaşadığımız.
Beni senden, seni benden daha çok sevecek kimse yoktu bilirdik. Sevdik birbirimizi hem de deli gibi, ölesiye sevdik.
Bu defa sözcükler mi çok az yoksa sen mi fazlasın bilmiyorum ama olmuyor işte. Seni anlatamıyorum ama yaşıyorum pervasızca.
Bu sana yazdığım, gönderilmemiş üçüncü mektubum. Seni, bizi, deli dolu sevgimizi anlatan daha onlarcası sözüm olsun. Yanında en huzurlu zamanları yaşadığım, güvendiğim ve gönül verdiğim adam, seni herkesten daha çok sevdim biliyorsun…






                                                            



                                                       

^^N.e.F.r.E.t.İ.m.S.i.N^^

..OySaKi?..N.e.F.e.S.i.M.d.İ.n !!!!

Yüzün güneşe bakardı, günebakanlar kıskanırdı..Zaten sen bakmasan güneş parlamazdı..

Ben senin yüzüne hayranlıkla bakarken, gözlerin bir sevdayı anlatırdı..

Ben o sevdanın tutkunuydum ve bir sevda ancak böyle tutkulu yaşanırdı..

Hüznün karanlığna teslim olmus gecelere senin varlığınla direnirdim..

Varlığın beni çoğaltırdı..Nekadar çoğalırsam aşkım o kadar büyürdü..

Ve aŞK sadece SeNiN aDıNLa VaRDı..

Elimdeki birkaç umut kırıntısını hergün; ama hergün yeniden besteleyip,

Bitmeyen bir aşk senfonisine dönüştürürdüm.Her notası seni anlatırdı.

Sen duymazdın; ama dinleyen herkes seni anlattığını anlardı.

Günler solar, mevsimler değişir,zaman delice akardı.Yanlızlık bir KıLıÇ olup yüReĞiMe saplanırdı.

Sensizliğe günce yazıp kimsenin bulamayacağı yere saklardım.Sensiz olduğum bilinsin istemezdim..

Çünki bu yüReK sadece seninle atardı..

Ağlardım, kimse görmezdi..Gözyaslarım içimde akardı..Seni özlemek bir fırtınayı andırırdı...

Fırtınalar içimdeki sevda ağaçlarını kökünden kopartırcasına sallardı...

Her seferinde bir yolunu bulup ağaçlarımı kurtarırdım..Bu yüzden benim sevdam yıkılmazdı..

Aşkın yarını yoktu; ama bizim beklediğimiz hep yarındı..

Bugun hiç yaşanmadı..

Bune sana uyardı nede bana uyardı; ama, çaresizlik elimizi kolumuzu bağlardı...

Hayata isyan ederdim..İsyan tek arkadaşımdı..

Bu sevdayı yaşamak ayakta tutmak kolay deildi..Yorardı..Yinede şikayet etmezdim..

Çünki senin için herşey göze alınırdı..

Hain deildim ben..Seni aldatmadim..Sadece yarınlarımız için üzdüm..Beynimde yüreğimde seninleyken bir başkası bana sadece yabancıydı..Ben yabancılara teslim etmedim kendimi..Kimsede beni teslim alamaz..Alamayacakda..

Mükemmel değildim ben..Hatalarım vardı..Ama hatalarımı fark edip düzeltmeyi bilirdim..Yaptığım en ufak hata seni biraz incitse beni yıkardı..Ama olmadı..Sadece bilmek yetmiyor demekki..

Şimdi " GİTTİM " Diyorsun öylemi?

Hiç kalmadınki benimle gidesin..Benimle kalan hep yanlızlıkdı..Olmayışının hiçbir önemi yok..

Bir tarafında hep sen olsanda, benim aşkım bağımsızdı..Seni sensiz sevmeyide bilir..

Hayatta hep tatlı anlar yoktur ya, nasıl yaşadıysam seni, acıyıda yaşamayı bilirim ben..

Aslında çokta üzülecek birşey yok..Çünki bu aŞk baştan sona imkansızdı..

Herşeye rağmen sen benim canımdın..Oylede kalacaksın..Şimdi canımın bir yarısı yok artık..

Canıma iyi bak canım

bekLedigim sensin...

 

Yüzde elli indirimli bir aşktı bu ilk gününden. Taa baştan ucuzlattık. Ellisini başkaları çoktan alıp götürmüştü geçmişimiz yeni üretimlere engel elde kalanı başkasına uydurmaya çalışan bi aşk bıraktı geriye ve şimdi ellisi senden ellisi benden bütün olmaya cebelleşiyoruz olamayacağını bile bile. Biz olmaya uğraşıyoruz.. Ben biraz benim, birazda geçmişimde kalmışım aslında tıpkı sen gibi. Bizi biraraya getiren şey de bu galiba.. Sığındık birbirimize aynı şeylerden yorulmuş iki yaralı. Ne aradığımızı bilmiyoruz huzurdan başka ve bunu aşk oldurmak için uğraşıyoruz.

 Belki zamanla tamamlarız birbirimizi diye her buluşmamız bir diğerinden daha iyi olduğuna inandırmışız kendimizi. Herbirinde belki daha da kötüleşsekte. Dünyada bir ben bir de sen kalmadık ama beni anlayanı buldum derken ki sen de söyleyebiliyorken şimdi kaybetmek öyle korku verici ki. Hepsinden çok koyar belki de. Zayıflıklarımı bu kadar bilen adamın benden uzakta,aklında sadece böylesi benle durması. Sığındık birbirimize. Kimselerin bilmediği hikayeler anlattık. Bir Allah bir de ben dediğimiz herşeyi.. Açık olabilmek hem güzel hem de cesaret vericiydi.

 Biraz da oynuyorduk tabii sevgili oyunu da bir yandan yürüsün diye. Bana her ''aşkım'' deyişinde bir kez daha acırdı içim içten gelmediğini bildiğim için.. Yine eskiyi özlerdim bir parça ama eski yoktu artık. Olmayacaktı da... Bugün sendin artık. Varlığındı kim olduğunu bilmesem de. Kimselerden habersiz tanıdığım tek insandın. Ne mantığıma ne dünyama aittin. Bilmezlerdi o günü kimle geçirdiğimi ne eşim ne de dostum. Böylesi iyiydi. Herkesten uzak sana açılmak, açılmak geçmişteki yaralardan uzaklara itekleyen ellerinde.

 Her görüşmemiz bir yolculuk. Sadece saatlere sığdırdığımız. Ertesi gününü asla hatırlamayacağımız bir gidiş. Belkide asla bir dahası olmayacak diyerek her seferinde aynı güçlülükle yanına geldiğim adamdın sen. Bana uymayan benim olmanı istemediğim tek ilişkimdin; ama sebebi vardı günlük bağlanışlarımın.

 Sığınmıştık birbirimize. Ucuzluyordum herseferinde biraz daha ucuzluyorduk kendimiz. Arada bir görüşüp yarını kurmadığımız bir ilişki hiç de bize göre deildi.Her yanından dönüşüm kendimden nefret edişimdi. Sarılırken dahi kullandığımı bilerek sürdürmek olan biteni ucuzluktu bana göre. Dedim ya... Yüzde elli indirimli bir aşktı bu.. Taaaa başından. Bile bile yürüdük sonunu bildiğimiz yazımızın sadece başını değiştirmek için.

 Özlemedim ben hiç seni ama gel dediğinde gelirdim düşünmesiz. Aslında sana değil. Belki bugün başka biri olursun karşımda diye. Koşar adım gelir sallana salana dönerdim ''bir dahası asla aynısı olmayacak'' diye....







Yazmayı beceremediğim zamanlar olmadı hiç hayatımda, aslında en sevdiğim yanımdı harfleri birleştirmek ve dökmek içimdeki tüm karanlıkları ya, bazen yazamama kısmını da yaşıyor yüreğim işte.

Tıpkı şu anda olduğu gibi.

Yazamamak…
Yazamamak kötü, yani en azından benim için kötü. Ve şu anda yapamadığım bu.
Evet, tam anlamıyla bu…

Yazamamak…

Kalemi eline almak ama yüreğinden çıkana kadar unutmak sözcükleri, nasıl dizildiklerini hatırlayamamak mesela ya da neyi anlatmak istediklerini.
Kötü…
Evet çok kötü ya en kötüsü ise, yalan söylemek… Kendine bile yalan söylemek…

Aslında hepsi birbiriyle bağlantılı biliyor musun? Yalan söylediğini fark etmek ve yazamamak… Yazarken gerçekten hissettiklerinin çıkacağını bilip onlarla yüzleşmekten korkmak. Attım dediğin her şeyin yeniden ve aynı yakıcıklıkta çıkması ortaya ve daha fazla kaybetmek…

Bir yalan… “Koca bir yalan her şey” mi diyeceksin bana yine. Hani ben o inanmamak isteyen yanımla “ben böyle yapmayacağım” diyeceğim belki de hı ne dersin? “Ben beni sevmediğini bildiğim ya da sevmediğim kişilere sırf lazım olurlar diye gülümsemeyeceğim ya da …” Gülümse, “dediğime geldin” de…
Evet geldim ve biliyor musun sen başardın…
Her şeyin koca bir yalan olduğu gerçekliğinden o kadar kaçmak istedim ve sen öyle istiyordun ki görmemi sonunda giderek ispatladın bana… İnanmam için her şeyi yaptın olmadı, kazanmak istedin ve inandırabileceğin son savaş silahınla aniden vurdun beni. Hem de hiç bıçak kullanmadan, hiçbir keskin alet olmadan elinde, yıktın birden yere.

Ve bakarak bana uzattın elindeki hep takmamı istediğin maskemi.

Maske güçtü çünkü sana göre, çünkü bu dünyada herkes maske takıyordu birbirine ve sen inanmıyordun hiç kimseye, tıpkı onlar gibi takıp maskeni sana inanmadıklarını da biliyordun.

Bir tek şey dışında ,
“ben sana karşı hiç maske takmadım.”
Ne bir menfaatim vardı senle ilgili ne başka bir şey. Ve verebildiğim tek şeydi sevgim. Yapabildiğim, evet çevrendeki ve çevremdeki tüm maskelere inat yapabildiğim tek şeydi sevmek seni.
Ve sevgim maskelerle lekelenmemişti, hiçbir iz yoktu karanlığa dair senli yüreğimde…
İşte bilmediğin tek şey buydu, dünyada sadece maskeler yoktu.

En zoru nedir biliyor musun peki? Fark ettin mi sevdiğim kelimesi çıkmadı hiç ağzımdan, aşk ya da…
Ya da hayat…
Çünkü sendin hepsi ve hepsi senle anlam buluyordu ya yüreğimde… İşte en zoru buydu…
Son vermek…
Her şeye bir son vermek… Ve bu zorluğunda üstesinden gelmiş gibi yapıp, oynamak… Tıpkı senin öğretmeye çalıştığın gibi bana.
Lekelenmek…
Ama yine de başarmak. Güçlü gözükmek, artık lekeli olduğunu bile bile gülümsemek…

Çevremdekilerin hayranlıklarına göz kırpmak, ardından kimse kaldıramayacağı dertlerle sınanmaz demek ve belki de unutup kendinle ilgili her şeyi onları dinlemek. Çözüm aramak ama kendi içinde iyice batmak.
En zoru nedir bilir misin?

Bilir misin kelimesinin ardına sevdiğimi ekleyememek.
Ve bir şekilde birilerine sürekli güçlü olmanın tanımını yapabilmek,
Mutlu gözükmek gerek, olmadığın halde.
Kimseye bir şey anlatmamak gerek, içindekilerin seni yiyip bitirdiğini bile bile…
Ve, çare olmak gerek tüm çaresizliğini unutup inatla; yüzündeki maske yaksa bile, tüm ifadeni alsa bile, gülümsemek gerek…

Gerek… Gerek… Gerek…

Şimdi her şeye bir son vermem gerek… Öncelikle sana, ardından çevremde görünenlere ve belki bu kente… Bana yalan söyleyen her söze karşı bir son nokta vuruşuyla hoşça kal kelimesine kullanmam gerek. En acısıysa, bunların hepsini yüzümdeki maskeyle başarmam gerek…

Ne çok gerekliliklerim var değil mi? Farkında mısın ne çok yapmam gereken şey var ve basit gözükse de aslında ne ağır gereklilikler. Çünkü hep savunduğun yalanı tam anlamıyla gerçek kabul etmek benimkisi.
Yeniliş… Evet, yeniliş…

Yazamamak…

Kalemi eline almak ama yüreğinden çıkana kadar unutmak sözcükleri, nasıl dizildiklerini hatırlayamamak mesela ya da neyi anlatmak istediklerini.
Kötü…
Evet çok kötü ya en kötüsü ise, yalan söylemek… Kendine bile yalan söylemek…

Şaşırttım evet seni ve belki de herkesi şaşırttım. Biliyor musun bende şaşkınım… Elime aldığımda kalemi sırf çıkmasın diye senli kelimeler söylediğim tüm yalanları okudukça üstüme sinen o kara lekeyi nasıl kaldıracağımı bilememekten şaşkınım, ne yapacağını bilememekten ve yine de devam etmekten bu oyuna.
Oyun… Kimin umrunda söylesene,benim mesela? Hayır çünkü dedim ya tek gerçeklik değildi maskeler, benim sana baktığımda eriyen yüreğim gerçekti mesela… Elini tuttuğumda gülümseyen yüzüm, gittiğinden beri dolmayan ve her seferinde biraz daha yalnız hissettiren o koca boşluk. Hepsi gerçekti ve onlar yenilmedi…
Umrunda mı onların sanıyorsun söylediğim yalanlar? Değil…
Gece olduğunda hatırladığım bakışların, gülümsemen peki? Ya da teninin kokusu hani burnuma gelen, umrunda mı onların söylediğim tüm yalanlar? Neden herkesi inandırabiliyorum da onları inandıramıyorum peki söylesene?
Ya da sus buradaki her şey benim gerçekliğim, maskesiz gerçeklik…
Ve onlar asla inanmayacaklar bana çünkü biliyorlardı ne kadar gerçek olduğunu yaşadıklarım. Ben ne kadar güçlülük oyunu oynarsam oynayayım biliyorlar aslında bitirmek için çabalasam da maskeyi bir türlü takamadığımın ve senin aksine söz veriyorlar bana zamanla düzeleceğini her şeyin. Hep beraber düzelteceğimizi…
Ve her maskeye inat kimi zaman hüzünlü kimi zaman eskimiş yüzümle hep kalacağımı ayakta…

Dedim ya sana, her şeyin farkındaydın sevdiğim ya; bir tek şey dışında, bir tek şeyi bilmiyordu o koca yüreğin…
“Ben sana karşı hiç maske takmadım.”
Ne bir menfaatim vardı senle ilgili ne başka bir şey.
Ve verebildiğim tek şeydi sevgim.
Yapabildiğim, evet çevrendeki ve çevremdeki tüm maskelere inat yapabildiğim tek şeydi sevmek seni.
Ve sevgim maskelerle lekelenmemişti, hiçbir iz yoktu karanlığa dair senli yüreğimde…
İşte bilmediğin tek şey buydu, dünyada sadece maskeler yoktu.

Sevgili Dostum,

Bunu yazmak için çok düşündüm. İçimde anlam veremediğim bir kırıklık var. Paylaşabileceğim tek kişi sensin. Ama yine de yazmak için çok düşündüm. Çünkü senin de üzüleceğini biliyorum. Her duyguyu birlikte yaşamayı seçtik sonuçta.

Birkaç gündür farklı şeyler düşünüyorum. Ne diye merak ediyorsun biliyorum. Mesela “ölüm” ü düşünüyorum. “Deli misin? Nereden çıktı durup dururken?” diyeceksin ama olumsuz bakma hemen. Güzel tarafı da var hem. Ben en iyisi baştan anlatayım. Bir kitap okudum.Kitap aslında günlüktü.Lösemi hastası bi kızın günlüğü.Hastalığına rağmen hayata sımsıkı sarılmıştı o kız.Peki canım dostum,biz sağlıklı olduğumuz halde ne kadar bağlıyız hayata..Birkaç gündür bunu düşünüyorum..Ölüme yakın olunca mı anlayacağız yaşamın değerini.?Neden bu günümüzü yarın bu hayatta olmayacakmış gibi yaşamıyoruz?

Ayrıca bir şey daha var. Ölümden neden korkuyoruz? Ölüm sadece boyut değiştirmek değil mi? Yani gezmeyi, yeni şeyler keşfetmeyi seven ben için ilginç bir kaynak ölüm. Farklı bir boyuta geçişin ilk anahtarı sanki. Ve bu boyutta kendinden arınıyorsun adeta. Sadece ruh olarak, beden denilen somutluktan kurtularak çıkıyorsun sonsuz yolculuğa. Bedeli de ağır oluyor. Geride sadece özlem bırakarak gidiyorsun. Belki de ölümden korkmamızın en büyük nedeni de bu; sevdiklerimizle görüşememe, ayrılık ve özlem duygusu...  

Şimdi dostum söyle bana, ölüme giden yolda “özlem” duymaktan korkacak mısın? Ve senden tek bir şey istiyorum, hayatını dolu dolu yaşamaya bak. Ve en önemlisi, bunu söyleyeceksin biliyorum, eğer bir gün bana “seninle ölüme gelirim” diyecek olursan sana “hayır” derim. Lütfen kırılma. Çünkü ölüme seninle gitmek ne kadar güzel olsa da, o ağır bedeli ödemeni istemem. Hayatını yarın burada yokmuş gibi yaşa. Ölümün kokusunu hissederek bak geleceğe. Ama nasıl olsa öleceğim, sonsuz yolculuğa çıkacağım deyip de hayallerinden ve umutlarından vazgeçme.

Lütfen “hayır” dediğim o an bana kırılma ve sen de bana “hayır” de.

Seni çok seviyorum.

    Dostun, arkadaşın ve özlediğin..

yalnızlığın tırı vırısı . . .

   Akıyor mürekkep,,
  Akıyor beyaz kağıtlara..
  Yağmurun pencereme vurduğu gecenin kör karanlığında..Burnuma geliyor kokun,,gözkapaklarıma çiziliyor hayalin ve son kez gülüyorsun benim için..En sevdiğim kıyafetlerinin eşliğinde..elinde bir şarap;pembe düşler ferahlığında..Elimde elin;mutlu doğan günler pahalılığında..Ateşim çıkmış,,boğazlarımda ağrılar..Bu yarımlık,,bu piç olmuş hayaller kimin umurundalar ? 
   Yokluğunla savrulup,,varlığınla kendinden geçerken bu beden bu yarım kalmış dualar kimlerin aklındalar ? Yenilen yürekler,,vazgeçilen direnişler hayatımın hangi noktasında yer alıyorlar ? Beni koyup gittiğin yerde mi,,keşke'leri dilime doladığın zamanda mı ?  
   Gözyaşlarımın ötesinde üzüntüm,,keşke'lerin ağır yüklerinde karmaşıklığım ve gri bulutları beyaza boyayamadığım anda tüm hezeyanlarım..Beni ona tercih edip yalnızlıkları önüme pusu kurmaya davet ettiğinde başlıyor tüm çığlıklarım..
   Aldatılmanın yürekteki en ince sızısında bana tüm yaşattıkların..
   Affet bile demedin ki affedeyim ?
   Gözlerime bile bakmadın ki sonkez,,seni akıtıp seni silebileyim ?


 

   İzin verselerdi ömür boyu onu sevebilirdim . . . İzin verselerdi bir şarkıyı dinlerken her seste,,her notada aynı duyguları yaşadığımızı bildiğim birinin yanından nefes alış verişlerimin arasındaki mesafe kadar bile uzağa gitmezdim . . .
   Şimdi onsuzlukta onunla oturuyorum sessiz balkonumda..
   Onsuzlukta ona dair milyonlarca buse biriktiriyorum..

   Hava soğuk..

Sokak lambasının ışığı vuruyor ellerime..

Her yer turuncu..

İçimi ısıtmama içtiğim kahve yardım edemiyor.. Onsuzlukta ellerim ellerini arıyor..

Rüzgar yüzümde..

Dudaklarımda..

Ellerimde..
Geziniyor..
Dokunmadık yer bırakmıyor..

Ürperiyorum..
Onu benliğimde rüzgarla aldatmanın tadına varıyorum..

O;orada
Benden bağımsız,,benden kayıtsız başka yollara yürüyor..
Dur! diyorum..
Sokaktan geçen insanların şaşkın yüzleriyle karşılaşıyorum..
Gitti diyorum,,duymadı gitti..

Ben;burada onsuzlukta,ondan bağımsız,,ondan kayıtsız onu sonum ilan ediyorum..
Ardından şarap rengi tatlılığında rüyalara yol alıyorum..
Dudaklarımda hep aynı kelimeler start alıp duruyor..

"Keşke izin versdelerdi..
Keşke izin verselerdi ( . . . )

İzin verselerdi ve ben onu hep sevseydim..
Gözlerim yağmur sonrasında değil bir bahar rahminde olsaydı..
Sözlerim satır aralarında değilde gülcemaline aksaydı..
Ben seni bırakmasam,,
Sen gözlerimde tamamlanmış bir şiir olsaydın..

Keşke ben bu saatte,,bu balkonda,,onsuzluğa el sallamasaydım . . .

Keşke . . .
     Keşke . . .
           Keşke . . .


   



Belki birgün özlersin . . .

Ya her gün özlüyorsam seni ? . . .Ya her gün içimdeki sıkıntının aslında sen olduğunu bilipte bunu kendimden bile saklamaya çalışyorsam ? . . . Senden sonra sevdiğim ilk kadının öpüşlerinde senin sıcaklığını bulamayıp her boşlukta sana kanıyorsam ?

We . . .

Ne olursa olsun senin benim "kaderim" olduğunu bilipte her şeyden vazgeçip sana dönemiyorsam ? . . .

Ne teşhisi konulmalı bana ? Ne denmeli benim yaptıklarıma ?


Senden uzakta her susuşumda 'seni sevdiğimi' söylüyorsam avaz avaz aslında ? . . .
Ne denmeli içimde ki aptal ruha ? . . .
                                       
dualarımın yanıtı . . .

Kaybedilen hayallerim var avuçlarımda..Ve yitik bir hayat..Hayatın içinde efsunlanmış dualar.Dualarını benim için harcama demişti bir kadın bir zamanlar.Onları gerçekten ihtiyacın olduğunda kullan demişti..Tüm dualarımın yanıtının kendisi olduğunu bilerek..
Şimdi o kadını düşünüyorum..O kadının hayatımdakini yerini görüyorum.G

nEfReTiMsİn..

    Aldatan bence hayattaki en adi şerefsizdir. Bu erkekse pezevenk kadınsa fahişedir..

   Biraz ağır mı oldu söylediklerim? Bence hafif bile kaldı, asıl    söylenmesi gereken sözlerin yanında… Çünkü “aldatma” değerleri yok olmuş bir insanın, kendini tamir etmek için bitmeyen, tükenmeyen ümitsiz arayışlarının bir sonucudur… Aldatan insan, kendi yokluğunda kaybolmuştur. Uçurumun dibinden hayata son kez bakan bir enkazdan bir farkı yoktur onun. O kaybolmuş ve unutulmuştur. Onun tutunduğu son bir umut dalıdır “aldatma”…Karanlığın içinde kalan siyah bir toz bulutu gibidir o. Gördüğü ilk parlak yıldızdır onun yol gösterici pusulası…Peki nasıl olmuştur da, kaybolmuştur insan kendi yürüdüğü yolda? Uzak kaldığı için elbette kendisinden… Mutluluğu kendisi dışında bir başka yerde bulmak istediği için… Sadece bir adı olsun istediği için yaşadığı her şeyin.Ve bir şeyleri sadece yapmak için yaptığı için…Aldatan insan, acınası bir enkazdır aslında. Onun yardıma ihtiyacı vardır. Çünkü eski hayatından kopacak kadar gücü, yepyeni bir hayat kurmaya yetecek kadar da cesareti yoktur. O aslında ne vardır, ne de yoktur. Günlük mutluluklarla teselli eder kendisini. Hep kaçarak yaşar… Hep yakalanma korkusuyla adım atar. Bunun adına da “yaşamak” der…Korkak bir insan ne kadar mutlu olursa, ya da kaçarak bir insan ne kadar huzurlu olabilirse, aldatan insan da o kadar mutlu ve o kadar huzurludur işte. Ona yardım etmek gerekir. Onun yardıma ihtiyacı vardır çünkü. O cesur deseniz cesur değildir, güçlü deseniz güçlü değildir. Onu tehdit edebileceğiniz o kadar çok şey vardır ki… Onun duyguları herkesin izinsizce girip çıkabildiği kontrolsüz bir oda gibidir. Peki, bütün bunlara rağmen neden aldatır insan?Çünkü, kendisi de aldatıldığı için yapar bunu… Kendi duyguları onu aldatmıştır. Hayatının karmakarışık zincirleme reaksiyonları, kendi benliğinden uzaklaştırıp, acımasızca aldatmıştır. Muhtemelen de intikam almak ister aldatırken. Peki, kimden intikam alır aldatan insan…

                                                                  

İşte Yine Susuyorum...

 

 Ne keyifle okuduğum şiirler ezberimde, ne de bağıra çağıra söylediğim şarkıların sözleri. Dalgın gözlerle yürüdüğüm caddelerde kayboluyorum.

 Sonsuz bir inatla sarıldığım radyodan gelen o harika melodilerin de tadı yok? Peki ya o yağmurda iliklerime kadar ıslanmalarımı kim çaldı benden? Bilmiyorum!

 Susuyorum artık... Sustukça susuyorum. Sustukça, üzerime gelen insanlardan kurtarmak için ruhumu, suskunluğuma sarılıyorum. Ama yine de saplanıyor yüreğime bazı kelimeler. Bazıları da acıtıyor üstelik…

 Sessiz geceler benim için sığınılan bir liman sanki. Kendimi bulup bulup kaybettiğim karanlıkta, şöyle bir uğradığım kelime hazinem de bir anlam ifade etmiyor. Düşünüyorum da bu güne kadar hep; gibi yazmışım, gibi okumuşum, gibi söylemişim ve en önemlisi; gibi sevmişim...

 Elbette hiçbir şey, ben ol deyince olmaz. Bunu biliyorum ama zaman da geçiyor hızla. Tükenmez sandığım bütün sözler bitiyor ve ben de yavaş yavaş tükeniyorum... Onca yıldan sonra; hayata dair ne kaldı ki elimde? Kocaman bir hiç! Öyleyse neden bunca çaba, neye bunca isyan?

 Öyle anlamsız ki yaşadığım hayat. Her şey az sonra gerçekleşecekmiş gibi duruyor, elimi uzatıyorum tutmak için, kayboluyor. Benim dışımda kopuyor bütün kıyametler ve ben kendime uyan bir kıyamet beğenmiyorum…

 Kalbime bir kurşun sıkacak gönüllü katilimi arıyorum ya da yüreğime su serpecek elin sahibini... Toprağa ateşi düşürecek, denizi yakamozlarla süsleyecek sesin sahibini… Artık basit şeyler bekliyorum yaşamdan. Örneğin, kimselerin bilmediği sırlarım olmalı ölürken... Kimselerin gitmediği sokaklarım olmalı... İçimi
kanatan özlemlerle yaşlanıp, sonra da sessizce gitmeliyim bu dünyadan.

 İşte yine susuyorum; siyah bir geceye dönüyor her anım ve okuduğum her şiir kanatıyor yaralarımı. İçimdeki çocuk ölüyor... Yalancı gülümseyişlerle beni ciddiyete çağıran insanları da önemsemiyorum. Elimden kayıp gidenlerden korkmadığımı bilmiyor ki hiç biri…

         


  Arama . . . Arama ve hep aşık olarak kalmamı sağla sana ! ! !


Arama artık bu "son" olsun hiçbir şey hissetmiyorum sana karşı.BiT-Ti ! ! !

Daha öncede çok son tüketmiştik seninle
-Son görüşün olcak beni
-Son öpüşüm bu
-Son sarılışım bu
-Son sesimi duyuşun bu
-Son arayışım bu
-Son msjım bu
-Son "seni seviyorum" deyişim bu
-Son vedam bu
Çok defa duymuştum bunları..Ama hiçbiri bu son kadar acıtmamıştı..

Sana yıllarımı verdim ben! Yada, kendimi verdim içimde yıllarım varken... Gidişine alkış tutacak değilim! Gülecek değilim bu kadar eksilirken...


Hatırlar mısın? Mutsuzluğu gerçek; mutluluğu gibi, kadar, benzer hayalim? Çocukluğumdun sen benim, hani hiç büyüyemediğim. İlerleyen yaşımdın sonra, çoğalan gençliğim. Yeri geldi yürüyen bir yangındın içimde, ruhumu adım adım ateşe vermeni sevdim. Sonra bir yudum suyumsun diye haykırdım sana ve yaktığın ateşe dur demeni bekledim. Hep bekledim beklide! Hani bir an önce gelirsin diye biriktirdiğim, astarıma kaçmış umutlarım vardı benim, sana dair hayallerim... Zamana kafa tutan cesaretimdin sen benim. Yıllar avucuma sığacak kadar küçük gelirdi ufkuma, mevsimleri nefesimde tüketirdim. Geleceğin yollara serdiğim ümitlerim vardı sonra, seccademe yüklediğim hayallerim. Ellerim vardı; ellerin olmadan buz gibi. Gözlerim vardı; sensizliğe hissiz, renksiz, karanlık ve senden başka hiçbir şeyi seçemeyecek kadar körelttiğim. Saçlarım vardı; hani sözlerinde uçup duran, zapt edilemez ve dizginlenemez bildiğim... Derken, yanlış hatırlamıyorsam; bir ben vardı varlığını yücelttiğin! Önce rüzgarlara, sonra bulutlara ve en sonunda koyacak yerleri tükettiğini fark edip, ki üşümeyeyim diye yüreğinde bir sır gibi gizlediğin. İstediğin bir benin vardı senin... Şu vardılar gibi hala farkı(m)da mısın acaba, o bir benden eksikliğin farkı(n)da mısın sevdiğim? Gittiğinden beri ne bir mektup, ne bir tesellin! Karanlıklar içinde hapsettiğin bir yalnızlık bıraktın bana. Bu mu senin adaletin? Bu mu sevgin? Bu mu özlemin? Söylesene bu mu vazgeçilmezim dediğin? Hatırlamamak için az mı hırpalıyorum sanıyorsun kendimi. Az mı tekil ömrümü çoğul fiile çevirdiğim. Ve üzerime çullanan kaç heceyi bilirim? Kaç geceyi bilirim; seninleyken cılız karanlığına akıl erdiremediğim ve aydınlık sırrına fikir yettiremediğim... Boşver artık sevgili, boşver artık sevdiğim! Sonu yok ki başını da hatırlamak olsun. Ardından aylar geçtiğine bakma sen, kahrolası sevgin derken asırları saklıyorsun, saat saat içime hançer gibi işlediğin. Ki yabancım bile değilsin artık! Arkadaşım değilsin, dostum değilsin ki yeniden sevgilim olmayı istiyorsun...


Artık yorma beni yar, yorma kalbimi! Bak, titredikçe ellerimden düşüyorsun. Meğer onca zaman ayrılığı söylemişiz seninle. Biz küçülürken, büyüttüğümüz yalanlarımız olmuş biliyorsun.


Gidiyorsun, gittiğini sanıyorsun! Ve hayat böyleymiş sevdiğim!

Bak!

Bana seni bıraktın, şimdi çıkmış elde beni arıyorsun...



                       
             SEVGİLİYE;

 Şimdi sakın suçlama beni

 Allah belamı versin ki gerçekten sevmiştim seni,

 Ama şahitsin sana karşı hep acizdim

 Kulundum,kölendim ama yetmedim

 Yazıklar olsun be sevgili beş kuruşa sattın beni!!!


             DOSTA

 Şimdi sakın suçlama beni

 Sende biliyorsun ki arkamdan vurdun beni

 Ses çıkarmadım ve sen götlük yaptın

 Bile bile şerefsizliğe taptın

 Şimdi yüzsüzlükle af dileme benden

 Allah affetse ben affetmem

 
             HAYATA

 Şimdi sakın suçlama beni

 Sendin sırtıma geçirdin ihanet hançeri

 Kırıp,döktün aşk sonrası kırılan kalbimi

 Vurdun her defasında acımadan beni!!!

 

        Şimdi son sözlerim
 
               SİZE

 Allah kahretsinki inanmışım ben size,

 Ama noktayı koyuyorum artık

 Hiçbiriniz yoksunuz, hiç olmadınız ki

 

 Karşıma çıkmayın yeter bu kadar!!



      AMACINA ULAŞTIN MI???

      HAYIR MI?

      O ZAMAN BAĞIR,SÖV,KIR,PARÇALA!!!

      AMA BUNLAR SADECE SENİ RAHATLATIR

      NETİCE DE KAYBEDEN YİNE SENSİN

      VE BUNUN ACISINI HEP HİSSEDECEKSİN!!! 

                                  
                                      
                ÇİĞDEMİME

             Aylar oldu yıllar oldu             
             Ben yüzünü görmedim.
             Yüzüne hasret kaldım kız          
             Yüzüne yüzüm sürmedim

             Gülen aya sordum seni
             Küstü yüzünü sakladı
             Yıldızlara sordum seni
             Yüzüme bile bakmadı
             Yıldızlara sordum seni
             Yıldızlar kan ağladı

             Aksam olur ay gecede
             Çiğdem çiçek şenlenir
             Vallah/Billah düşünmesem seni
             Derdime dert eklenir

             Bıçak sapladım sineme
             Eskidi yaralarım
             Sabah olsun gelmeye eğer
             Kendimi yaralarım...